דער קינדער־מאַניפֿעסט
מיר, די קינדער — די אומשולדיקע, די אָרעמע, די לעבנסלוסטיקע, די מיסבאַהאַנדלטע, די צוטרויִקע, די אַנטוישטע, די מערדערישע, די פֿאַרגעבנדיקע, די זעלבסטמערדערישע, די האָפֿענונגספֿולע — …… מיר בעטן, מע זאָל אונדז הערן.
מיר האָבן אַ גײַסט …… אַ געמיינזאַמען, אומאונטערדריקלעכן גײַסט, און ער פֿאָדערט, מע זאָל אים הערן, …… ביטע.
מיר גיבן אײַך ליבע, ניט קוקנדיק אויף אײַער קאָליר, ניט קוקנדיק אויף אײַער ראַסע, ניט קוקנדיק אויף אײַער רעליגיעזער אמונה, ניט קוקנדיק אויף אײַער לאַגע — מיר גיבן אײַך ליבע.
שאַפֿונג שפּראָצט אַרויס, באַלד וועט זײַן פֿרימאָרגן,
מיר, די קינדער, ווייסן: עס טאָגט אונדזער נײַער מילעניום.
ווי די שטראַלן פֿון באַגין צעשפּרייטן האָפֿענונג,
וואַרט אויף אונדז אַ געבענטשטער וועג.
באַפֿרײַט אונדז ניט פֿון בייזן, וואָרן נאָר גאָט וועט דאָס טאָן,
נאָר פֿירט אונדז צו דעם, וואָס מיר קענען מיט רעכט רופֿן אונדזערס.
אַ וועלט, וווּ מיר זאָלן קענען
האָבן אַ טאַטע אָדער אַ מאַמע, אָדער ביידע,
זײַן שעפֿעריש, און קיינמאָל ניט הונגערן,
זײַן אָפֿן און פֿרײַ צו געטרויען,
זײַן אומשולדיק און פֿרײַ פֿון די שרעקן פֿון מלחמה;
זײַן געזונט און תּמיד האָבן רפֿואות,
קענען ניצן אונדזער אינספּיראַציע, סײַ די געמיינזאַמע, סײַ די יחידישע, און פּשוט בעטן אײַך און אַנדערע אָננעמען אונדזער אײַנגעבוירענע, שפֿעדיקע ליבע, כּדי צו העלפֿן בויען אַ בעסערע וועלט.
© Kym Derriman · The Children’s Manifesto